Διέγνωσαν «εμπύρετη γαστρεντερίτιδα» και τελικά η νεαρή κοπέλα απεβίωσε από «καθολική περιτονίτιδα» - Την ημέρα της εφημερίας ο χειρουργός και ο παθολόγος απουσίαζαν

Φοιτήτρια μόλις 18 ετών, λόγω σκωληκοειδίτιδας εισήχθη δύο φορές σε κρατικό νοσοκομείο της Μακεδονίας, αλλά οι δύο βασικοί εφημερεύοντες γιατροί (χειρουργός και παθολόγος) απουσίαζαν και οι ειδικευόμενοι συνάδελφοί τους αποφάνθηκαν «εμπύρετη γαστρεντερίτιδα» και της έδωσαν εξιτήριο. Η ίδια, όμως, έφυγε από τη ζωή λόγω «καθολικής περιτονίτιδας».
Τα ιατρικά λάθη και η αδιαφορία των γιατρών δεν έχουν τελειωμό στη χώρα μας, αλλά κάποιες φορές και η μη απόδοση, ουσιαστικά, μέσω των ποινών, ευθυνών από τους δικαστές δεν έχει όρια. Σε ποινές που κάποιος μπορεί να πει πως είναι «για τα μάτια του κόσμου» (φυλάκιση από 10 έως 18 μήνες) καταδικάστηκαν τέσσερις γιατροί του νοσοκομείου για τον θάνατο της 18χρονης, ενώ δύο γιατροί-«κλειδιά» που θα μπορούσαν να σώσουν την άτυχη κοπέλα δεν είχαν προσέλθει την ημέρα της εφημερίας, όπως είχαν υποχρέωση. Παράλληλα, το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την απόφαση του Εφετείου με την οποία υποχρεώνεται το νοσοκομείο να καταβάλει περίπου το ποσό των 560.000 ευρώ στους γονείς, στα τρία αδέλφια, στον παππού και τη γιαγιά της 18χρονης.

Τον Μάιο του 2006, δύο μέρες αφότου είχε δώσει εξετάσεις στο ΤΕΙ όπου φοιτούσε, η άτυχη φοιτήτρια προσήλθε στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου με πυρετό 39οC, εμετούς, πόνους στην κοιλιά, διαρροϊκές κενώσεις κ.λπ.

Ο πρώτος γιατρός που την εξέτασε διέγνωσε πιθανή σκωληκοειδίτιδα και την παρέπεμψε σε άλλη συνάδελφό του ειδικευόμενη, η οποία αφού είδε τις εργαστηριακές εξετάσεις διέγνωσε ότι πρόκειται για γαστρεντερίτιδα. Μετά από διαδοχικές κλινικές έρευνες γιατροί και ειδικευόμενοι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η 18χρονη πάσχει από «εμπύρετη γαστρεντερίτιδα» και της υποδείχθηκε να παραμείνει κλινήρης για ένα 24ωρο, ενώ δόθηκαν οδηγίες για την αντιμετώπιση της διάρροιας.

Τέσσερεις μέρες μετά η φοιτήτρια επανήλθε στο νοσοκομείο πρωί-πρωί λόγω των συνεχιζόμενων εμετών και της επιγαστραλγίας (πόνοι στην περιοχή της κοιλιάς). Η διάγνωση ήταν «οξεία εμπύρετη γαστρεντερίτιδα». Κρίθηκε και πάλι ότι δεν συνέτρεχε λόγος να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο και οι γιατροί της συνέστησαν να παραμείνει «κατ’ οίκον για 3 μέρες». Ομως η κατάσταση χειροτέρευε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η 18χρονη, συνοδευόμενη από ιδιώτη γιατρό, προσήλθε και πάλι στο νοσοκομείο σε κατάσταση σοκ. Οπως περιγράφεται στις δικαστικές αποφάσεις, προσήλθε «σε κατάσταση σηπτικής καταπληξίας (shock) με απροσδιόριστη αρτηριακή πίεση, χωρίς περιφερικές σφίξεις, νηματοειδή σφυγμό, ταχύπνοια, υποστατικές κηλίδες στα κάτω άκρα και δυσκολία στην ομιλία».
Υποβλήθηκε σε υπερηχογράφημα κοιλίας και αξονική τομογραφία που έδειξαν υγρό «στην περιτοναϊκή κοιλότητα, υπεζωκοτικό υγρό άμφω στο μεσοθωράκιο και ελάχιστο στο περικαρδιακό».

Εισήχθη επειγόντως στο χειρουργείο. Εκεί διαπιστώθηκε «άφθονο πυώδες υγρό που καταλάμβανε όλη την κοιλιακή κοιλότητα, από τα διαφράγματα μέχρι τον δουγλάσειο χώρο (σ.σ.: ο χώρος της κοιλιάς χαμηλά στη λεκάνη), ενώ κάλυπτε όλα τα σπλάχνα και ήταν καθηλωμένο στην περιοχή της σκωληκοειδούς απόφυσης». Με αυτή την αρνητική εικόνα η 18χρονη κατά τη «διάρκεια του χειρουργείου παρουσίασε δύο επεισόδια καρδιακής ανακοπής, τα οποία ανατάχθηκαν». Λίγες ώρες μετά την επέμβαση η άτυχη κοπέλα υπέκυψε από «καθολική περιτονίτιδα». Στη νεκροψία αναφέρονται ευρήματα «καθολικής περιτονίτιδας», ενώ σημειώνεται ότι «ο θάνατός της οφείλεται σε σηπτική καταπληξία». Να σημειωθεί ότι η 18χρονη μέσα σε τέσσερις μέρες πήγε τρεις φορές στο νοσοκομείο.

Η 139 σελίδων Ενορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) που διεξήχθη αποδίδει «πλημμελή άσκηση καθηκόντων» και ευθύνες για τον θάνατο της κοπέλας σε 7 γιατρούς του νοσοκομείου, μεταξύ των οποίων και ο διοικητής του νοσοκομείου (τελικά καταδικάστηκαν τέσσερις). Μάλιστα στην ΕΔΕ υπογραμμίζεται ότι η ασθενής δεν είχε την κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση και η πάθησή της εξελίχθηκε σε σηπτική καταπληξία. Ετσι, «μια πάθηση που έχει πολύ χαμηλή θνητότητα (η οξεία σκωληκοειδίτιδα έχει θνητότητα 0,1%) εξελίχθηκε σε περιτονίτιδα (θνητότητα 10%) και αργότερα σε πάθηση με πολύ υψηλή θνητότητα (η σηπτική καταπληξία παρουσιάζει θνητότητα 50%)».

Οι δικαστές σημειώνουν ότι την πρώτη ημέρα που προσήλθε η άτυχη φοιτήτρια ήταν «ημέρα ενεργού εφημερίας και οι ειδικοί γιατροί θα έπρεπε να βρίσκονται στον χώρο ευθύνης τους καθ’ όλη τη διάρκεια της εφημερίας (24ωρο), τούτο όμως δεν το έπραξαν ο ειδικός παθολόγος και ο ειδικός χειρουργός (και οι δύο επιμελητές), οι οποίοι απουσίαζαν τη συγκεκριμένη ημέρα. Τη διάγνωση και αντιμετώπιση ανέλαβαν οι ειδικευόμενοι γιατροί του νοσοκομείου, οι οποίοι προέβησαν σε σειρά παραλείψεων». Η φοιτήτρια μέσα σε τέσσερις μέρες πήγε τρεις φορές στο νοσοκομείο. Σε άλλο σημείο των αποφάσεων αναφέρεται ότι οι γιατροί δεν επέδειξαν ιδιαίτερη προσοχή και επιμέλεια στην αξιολόγηση της νόσου και άφησαν την ασθενή να φύγει με οδηγίες απλώς για αντιμετώπιση γαστρεντερίτιδας, χωρίς να εκτιμηθεί ο αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων που αποτελεί ένδειξη φλεγμονής.

Κατόπιν αυτών, οι δικαστές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι σοβαρές αμέλειες και παραλείψεις των υπεύθυνων του νοσοκομείου, ανεξαρτήτως του επιμερισμού των ευθυνών μεταξύ των γιατρών, «οδήγησαν στον θάνατο της ασθενούς, αφού είχαν ως αποτέλεσμα να μη διενεργηθούν άμεσα οι κατάλληλες εξετάσεις, με περαιτέρω συνέπεια τη μη έγκαιρη και ορθή διάγνωση της νόσου και τη μη έγκαιρη αντιμετώπισή της, παρότι η πάθησή της (οξεία σκωληκοειδίτιδα) με έγκαιρη αντιμετώπιση έχει πολύ χαμηλή θνητότητα (μόλις 0,1%)».

protothema.gr

Στο ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας, το Συμβούλιο της Επικρατείας, προσέφυγαν  στις  18 Αυγούστου 2016 , 9 σύλλογοι και 101 πολίτες της Χίου, ως ύστατο μέτρο κατά της  πολιτικής της κυβέρνησης σχετικά με τη διαχείριση του μεταναστευτικού στο νησί τους. Η υπόθεση θα εκδικαζόταν στις 7 Φεβρουαρίου,αλλά τελικά πήρε αναβολή για τις 4 Απριλίου του 2017. 

 Τι αναφέρουν στο κείμενο της προσφυγής τους. 

  Σημειώνουν κατ’ αρχήν ότι οι Χιώτες επέδειξαν και συνεχίζουν να επιδεικνύουν «έμπρακτα και με τεράστιο κόστος την ανθρωπιστική τους αλληλεγγύη και την πλήρη συμπαράστασή τους προς όλους όσους από τους συνανθρώπους μας αποτελούν, πράγματι, τα αθώα θύματα ενός αιματηρού πολέμου και μίας τεράστιας ανθρωπιστικής κρίσης».

Ωστόσο όπως σημειώνουν οι υπογράφοντες τόσο η ελληνική πολιτεία όσο και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί «κρύφτηκαν υποκριτικά και δόλια πίσω από τα ανθρωπιστικά μας αισθήματα και μετέτρεψαν, με διάφορα προσχήματα, τη Χίο από τόπο προσωρινής άφιξης σε τόπο μόνιμης και μακροπρόθεσμης εγκατάστασης, όχι μόνον των πραγματικών προσφύγων, αλλά και όλων όσων εκμεταλλεύονται το καθεστώς και την ιδιότητα του πρόσφυγα, ενώ δεν έχουν στην πραγματικότητα ουδεμία σχέση με αυτή».

Οι κάτοικοι σημειώνουν ότι ο εγκλωβισμός 3.000 ατόμων στη Χίο δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην καθημερινότητα, την ασφάλεια, την υγεία και, γενικότερα, στη δυνατότητα, ομαλής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξη του νησιού.

Τα αιτήματα

Αναφερόμενοι στα αιτήματά τους οι υπογράφοντες την αίτηση προσφυγής ζητούν όχι μόνον να μην δημιουργηθεί καμία απολύτως άλλη, νέα υποδομή υποδοχής ή εγκατάστασης προσφύγων στο νησί, αλλά και να εξαιρεθεί οριστικά και αμετάκλητα η Χίος από τόπος υποδοχής ή εγκατάστασης προσφύγων, οικονομικών μεταναστών.

Θέμα αναλογικότητας

Σημαντικά είναι και όσα αναφέρουν σχετικά με το ζήτημα της αναλογικότητας προσφύγων και μόνιμων κατοίκων.

«Για την τήρηση της αναλογικότητας και την προστασία της νησιωτικότητας σε μία ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή, η περαιτέρω υποδοχή και η μονιμότερη εγκατάστασή τους θα πρέπει να γίνει άμεσα σε άλλα σημεία του εθνικού μας χώρου, με βάση σαφή, ειδικά και επιστημονικά τεκμηριωμένα κριτήρια, τα οποία θα υποδειχθούν και θα επιλεγούν ως κατάλληλα, δυνάμει ενός νομικά δεσμευτικού Εθνικού Χωροταξικού Πλαισίου χωροθέτησης των κατάλληλων υποδομών για την υποδοχή και εγκατάσταση των μεταναστευτικών ροών εντός της επικράτειας».

Υποστηρίζουμε, δηλαδή, με συγκεκριμένα και σαφέστατα νομικά επιχειρήματα , ότι το κρίσιμο και πανευρωπαϊκής εμβέλειας ζήτημα της υποδοχής και εγκατάστασης των μεταναστών σε Κέντρα Υποδοχής εντός του ευρύτερου εθνικού και περιφερειακού χώρου, θα έπρεπε να έχει ήδη αποτελέσει αντικείμενο Στρατηγικού Χωροταξικού Σχεδιασμού και, συγκεκριμένα, ενός εθνικού Χωροταξικού Πλαισίου, σύμφωνα με τις ρητές προβλέψεις των άρθρων 24, 79 παρ. 8 και 106 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά και τις ρυθμίσεις του άρθρου 5 παρ. 1, εδ.δ΄ του ν. 4269/2014.

Μέχρι την εκπόνηση του πλαισίου αυτού, θα έπρεπε να έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί και σταθμισθεί όλα τα διαθέσιμα μέσα χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού της κάθε Περιφέρειας, ενώ θα έπρεπε να έχει ληφθεί ως κριτήριο για την προσωρινή χωροθέτηση των Κέντρων Υποδοχής εντός του εθνικού χώρου η «φέρουσα ικανότητα» της κάθε Περιφέρειας με βάση, μεταξύ άλλων, και πληθυσμιακά κριτήρια.

Εάν είχε γίνει αυτό, θα είχε ήδη αποφευχθεί η υπέρμετρη και ανυπόφορη επιβάρυνση της Χίου, ενός νησιού με συνολικό πληθυσμό 50.000 ανθρώπων, με 2932 μετανάστες-πρόσφυγες, ενώ σε άλλες περιοχές της χώρας, με πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό, δεν φιλοξενούνται καν ,και δεν έχει προβλεφθεί η χωροθέτηση κάποιου Κέντρου Υποδοχή στους».

Αυθαίρετη η αλλαγή χρήσης της ΒΙ.ΑΛ.

Η προσφυγή εκτός των άλλων εστιάζει και στην αλλαγή χρήσης του ακινήτου της ΒΙ.ΑΛ., η οποία αναφέρεται ως «αυθαίρετη» με σκοπό την εγκατάσταση του Κέντρου Πρώτης Υποδοχής «χωρίς καμία προηγούμενη έρευνα ή επιστημονική μελέτη».

«Δεν αποτελεί προϊόν χωροταξικού σχεδιασμό, δεν λαμβάνει υπ’ όψιν τις ιδιαιτερότητες της ευαίσθητης και μεγάλης αγροτικής αξίας της περιοχής, χειροτερεύει υπέρμετρα και αδικαιολόγητα τις συνθήκες ζωής των κατοίκων της περιοχής και όλου του νησιού, υποθηκεύει την ασφάλειά τους (υπάρχουν καθημερινά κρούσματα παραβατικότητας, εισβολές σε σπίτια, άγριες συμπλοκές με μια από αυτές να είναι θανατηφόρος), ενώ, ταυτόχρονα, εκμηδενίζει την αξία της περιουσίας τους», καταλήγουν οι κάτοικοι τονίζοντας ότι την αίτηση ακύρωσης υποστηρίζει εμπράκτως το μεγαλύτερο τμήμα της τοπικής κοινωνίας, με την συγκέντρωση έως τώρα περισσοτέρων των 3000 υπογραφών υποστήριξης από πολίτες της Χίου, καθώς και από εννέα επιστημονικούς και επαγγελματικούς Συλλόγους του νησιού μας.

Σημειώνεται, επίσης, ότι  το Ειρηνοδικείο της Χίου, με απόφασή του στις 16 Ιανουαρίου 2017, έκανε δεκτή την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβάλλει το Ηγουμενοσυμβούλιο της Ιεράς Μονής Μερσινιδίου, κατά του ελληνικού Δημοσίου, σχετικά με το κέντρο κράτησης μεταναστών.

Συγκεκριμένα, με απόφαση που εξεδόθη ένα μήνα μετά τη συζήτηση της αίτησης, το δικαστήριο ζήτησε την απόδοση του ακινήτου του κέντρου κράτησης μεταναστών Μερσινιδίου από το ελληνικό Δημόσιο στην ιερά μονή. Μετά την απόφαση αυτή, το Δημόσιο και ειδικότερα η αστυνομία, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ακίνητο ούτε ως απλό χώρο συγκέντρωσης μεταναστών, πόσο μάλλον για κέντρο κράτησης παραβατικών, που αποτελούσε και τον σχεδιασμό των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Μεταναστευτικής Πολιτικής.

politischios.gr

Αντικρουόμενες είναι οι αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η κίνηση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας να κρίνει αντισυνταγματική την απόφαση του υπουργού Ανάπτυξης για τη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές σε κάποιες περιοχές με τα εμπορικά σωματεία της χώρας να τάσσονται ανοιχτά υπέρ ή κατά της εξέλιξης.

Να υπενθυμίσουμε ειδικότερα πως η Ολομέλεια του ΣτΕ, με την απόφαση υπ’ αριθμ. 100/2017 έκανε δεκτή την αίτηση των επαγγελματικών Ενώσεων, που ζητούσαν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική, η  υπουργική απόφαση της 7ης Ιουλίου 2014, η οποία επέτρεπε τη δοκιμαστική λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων σε τρεις περιοχές και σε οκτώ υποπεριοχές της χώρας.

Β. Κορκίδης: «Η απόφαση δικαιώνει τη μικρομεσαία επιχείρηση»

Ο πρόεδρος της ΕΣΕΕ (Ελληνική Συνομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας), κ. Βασίλης Κορκίδης μιλώντας στο Reporter εξέφρασε την ικανοποίησή του για την απόφαση του ΣτΕ, τονίζοντας πως με την εξέλιξη αυτή μπαίνει «φρένο» στα σχέδια κάποιων για λειτουργία των καταστημάτων 52 Κυριακές το χρόνο. Παράλληλα, εξήγησε πως η εξέλιξη δικαιώνει την ελληνική μικρομεσαία επιχείρηση.

«Στην Ελλάδα μετράμε τις περισσότερες Κυριακές με ανοιχτά καταστήματα και εξαιτίας του γεγονότος πως είμαστε μια τουριστική χώρα οι μέρες αυτές έφτασαν να είναι 29 το έτος και όχι 8 όπως προέβλεπε ο νόμος του ’13», σημείωσε ο κ. Κορκίδης προσθέτοντας πως κακώς η συζήτηση έλαβε τέτοιες διαστάσεις.

Όπως επισήμανε στη συνέχεια, οι περισσότερες μικρές αλλά και μεγάλες επιχειρήσεις δεν αντέχουν να λειτουργούν πάνω από 8 Κυριακές το χρόνο από πλευρά κόστους, υπερεργασίας αλλά και κατανάλωσης.

«Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως η επισκεψιμότητα φέτος στα καταστήματα ήταν 52 επισκέπτες με μέσο όρο απόδειξης 29 ευρώ, την ώρα που το 2014 οι επισκέπτες ήταν 89 με μέσο όρο απόδειξης 59 ευρώ. Η κυριακάτικη λειτουργία απαξιώθηκε από μόνη της τόσο από τους έμπορους όσο και από τους ίδιους τους καταναλωτές. Δεν μπορείς να κατευθύνεις μονοπωλιακά την κατανάλωση, είναι άλλο η επιλογή και άλλο η επιβολή», υπογράμμισε, προσθέτοντας πως αρμοδιότητα της ΕΣΕΕ είναι να εξασφαλίσει στις 614.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις την ισονομία.

Α. Μακρής: «Η Ελλάδα γυρνά έναν αιώνα πίσω»

Με μια χιουμοριστική ατάκα σχολίασε το ίδιο θέμα στο Reporter o πρόεδρος του ΣΕΛΠΕ (Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Λιανικής Πωλήσεως Ελλάδος), κ. Αντώνης Μακρής, σημειώνοντας πως με την απόφαση αυτή η χώρα γυρνά έναν αιώνα πίσω. «Καλή χρονιά στην Ελλάδα του 1900», είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας την ίδια στιγμή πως σε κάθε περίπτωση ο Σύνδεσμος έχει εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της. Ο κ. Μακρής τέλος τόνισε πως ο ΣΕΛΠΕ δεν έλαβε απαντήσεις για τα καταστήματα που λειτουργούν στην περιφέρεια αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα ούτως ή άλλως τις Κυριακές καλώς μεν, παράνομα δε.

Σημειώνεται ότι τον Σεπτέμβριο του 2014, η Ολομέλεια του ΣτΕ, με πρόεδρο τον Σωτήρη Ρίζο (στο μεσοδιάστημα συνταξιοδοτήθηκε) και εισηγήτρια την σύμβουλο Επικρατείας, Μαρία Καρακανώφ (στο μεταξύ προήχθη σε αντιπρόεδρο του ΣτΕ), με απόφαση του Τμήματος Αναστολών είχε «παγώσει» προσωρινά την επίμαχη υπουργική απόφαση, μέχρι να εκδοθεί η οριστική απόφαση της Ολομέλειας, η οποία εκδόθηκε τώρα.

Τέλος, να αναφέρουμε ότι το 1909 με νόμο καθιερώθηκε, για πρώτη φορά, η Κυριακή ως ημέρα αργίας των καταστημάτων, εκτός από ορισμένες κατηγορίες (καταστημάτων), όπως είναι κέντρα διασκεδάσεως, εστιατόρια, ταβέρνες, ζαχαροπλαστεία, καφενεία, τουριστικών ειδών κλπ.

Κυριακή Αξιώτη-reporter.gr