Σε πείσμα των καιρών , σε πείσμα των εποχών.
Αξίζει τον κόπο να συνυπάρξουν οι λέξεις των συναισθημάτων , δεν γίνεται αλλιώς.
Έχω γράψει πολλές φορές για την παλιά μου γειτονιά και για τους όμορφους δρόμους των αναμνήσεων….Και ναι, είναι ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ, ένα ταξίδι που με κάνει να ζω με τα πιο γλυκά συναισθήματα , συναισθήματα αγάπης .
Μέσα στο όμορφο αυτό μεθύσι, που αγγίζει κάθε ευαίσθητη χορδή της ψυχής μου, ταξιδεύω και κάνω σύγκριση ,το τότε με το σήμερα.
Έχω αναφερθεί, και για ένα ξεχωριστό συναίσθημα , που άγγιξε και εξακολουθεί να αγγίζει ακόμα περισσότερο την καρδιά μου...
Αντίκρισα και αντικρίζω και νιώθω στον όμορφο κόσμο των συναισθημάτων , το μπουμπούκι εκείνο , το κόκκινο τριαντάφυλλο που επιμένει να υπάρχει για να θυμίζει σε όλους εκείνους που δεν επικοινωνούν με συναίσθημα , το μπουμπούκι με την κόκκινη κορδελίτσα του πεταμένο κάτω στο μικρό παρκάκι.
Ζήσαμε και οφείλουμε να ζούμε, εκείνα τα αθώα φλερτ, τα όμορφα χρόνια των συναισθημάτων , όταν με ένα τριαντάφυλλο ή ένα γλυκό χαμόγελο δημιουργούσες μία σχέση.
Τι να κρύβει άραγε, τι μπορεί να σημαίνει ένα τόσο όμορφο μπουμπούκι πεταμένο κάτω στο μικρό παρκάκι σκέφτομαι σαν το αντικρίζω ;
Τι να κρύβει έκθετο και περιφρονημένο στο μικρό παρκάκι; Πιο χέρι να το εγκατάλειψε, χέρι που ζήτησε από τον ανθοπώλη να το περιποιηθεί ιδιαίτερα για την περίσταση ή αυτό που το δέχθηκε και μετά πικράθηκε και πόνεσε; Ποιος ξέρει; Έτσι κι' αλλιώς ένα μπουμπούκι κόκκινο με κορδελίτσα πεταμένο στο μικρό παρκάκι είναι υπόθεση...Αυστηρώς προσωπική.
Ταξίδι όμορφο αγαπητοί μου φίλοι , με συναίσθημα, που μοσχοβολάει και εξακολουθεί να μοσχοβολάει από τα όμορφα μας χρόνια.
Αλήθεια , μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος χωρίς συναισθήματα ;
Μπορεί ο άνθρωπος να νιώθει αγάπη , χωρίς τις όμορφες συγκινήσεις ;
Μα ,για την ζωή και το σύντομο ταξίδι μας , αν δεν συνυπάρξουν οι λέξεις των όμορφων συναισθημάτων , τότε τι ακριβώς ζούμε ;

Μιχάλης Καντζόγλου