Τελικά ποιος είναι χαμένος στην υπόθεση κόκκινων , αλλά ακόμα και εξυπηρετούμενων δανείων ;
Όλοι οι πολίτες αυτού του τόπου θα θυμούνται για τα 52 δις Ευρώ που έλαβαν οι τέσσερεις συστημικές τράπεζες για την ανακεφαλαιοποίησή τους…..
Σκοπός της χρηματοδότησης τους ή άλλως της ανακεφαλαιποιήσης τους σύμφωνα με τα άρθρα 27 α και 28 του Ν.3601/2007 ήταν η αποκατάσταση των ζημιών των ίδιων κεφαλαίων των τραπεζών που υπέστησαν και από τα μη εξυπηρετούμενα ληξιπρόθεσμα δάνεια των φυσικών προσώπων .
Όταν λοιπόν για ένα δάνειο δεν υπάρχει πλέον σχετική απαίτηση στους ισολογισμούς της τράπεζας για πολλά χρόνια, επειδή η τράπεζα έχει ανακεφαλαιοποιηθεί και οι ζημιές έχουν καλυφθεί, πως είναι δυνατόν μετά από χρόνια το ίδιο δάνειο να εμφανίζεται ως ανεξόφλητο και να επιχειρείται η εκ νέου είσπραξη του μέσω διαχειρίστριας εταιρείας και funds?
Αλήθεια , υπάρχουν νόμοι ;
Υπάρχει Τράπεζα Ελλάδος;
Αν η απαίτηση έχει καλυφθεί λογιστικά και οικονομικά , σύμφωνα με τα παραπάνω , με ποια νομική και οικονομική βάση διεκδικείται ξανά από τον δανειολήπτη;
Υπάρχει κυβέρνηση ;
Υπάρχουν κόμματα;
Υπήρξε διαχείριση σωστή των 52 δις από τις τράπεζες , σύμφωνα με τον νόμο ; Όχι.
Ένα σοβαρό θέμα επίσης , που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι τα βασικά δικαιώματα του δανειολήπτη στην περίπτωση της μεταβίβασης των κόκκινων και όχι μόνον δανείων, αλλά και στο εξίσου σοβαρό θέμα, στην αξία του ποσού του χρήματος την στιγμή της λήψης του δανείου με την αξία του ακινήτου.
Δεν είναι ανίκητα τα funds , βεβαίως και δεν είναι ανίκητα ….