ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ – ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΗ ΚΩ.

Οφείλουμε, πιστεύω, να ομολογήσουμε ότι η σχέση μας και η ενασχόλησή μας με τον Πολιτισμό, την Τέχνη και τα αγαθά τους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν αποτελεί σημαντικό τμήμα των προτεραιοτήτων και επιλογών μας. Να ‘ναι τα πολλά προβλήματα, οικονομικά και άλλα, που ζούμε στα νησιά μας και δεν μας επιτρέπουν ειδικώς τα τελευταία χρόνια να ασχοληθούμε με την τέχνη; Δεν νομίζω. Το πρόβλημα το ζω για δεκαετίες ολόκληρες ακόμα και σε περιόδους που υποτίθεται ότι η ευημερία μας βρισκόταν σε υψηλότερο επίπεδο. Να ΄ναι η κυριαρχία του αμερικανικού και δυτικού τρόπου ζωής που στο βωμό τους κέρδους ισοπεδώνει αξίες, αρχές και αισθητική; Πιθανόν. Να ‘ναι ο νεοπλουτισμός και οι συνακόλουθες μικροαστικές νοοτροπίες που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε αυτό που στην Τέχνη χαρακτηρίστηκε ως «κίτς»; Να ‘ναι η έλλειψη παιδείας και κουλτούρας στα σχολεία μας και στα σπίτια μας;

Πιστεύω πως όλα τα παραπάνω έχουν βάλει, άλλα το λιθαράκι τους και άλλα τον «βράχο» τους για να εξοστρακίσουν τον Πολιτισμό και να αφήσουν την βαρβαρότητα να κυριαρχήσει.

Με τα παραπάνω δεδομένα πρέπει να συνομολογήσουμε ότι η έκθεση ζωγραφικής και αγιογραφίας που πραγματοποιήθηκε στην Κω την περασμένη βδομάδα στο Πολύκεντρο που ίδρυσε ο αείμνηστος Νίκος Θαλασσινός και του οποίου την πολιτιστική λειτουργία συνεχίζουν με εξαιρετική επιτυχία οι γιοι του Παναγιώτης και Φώτης, ήταν μια ξαφνική  λάμψη φωτός μέσα στο σκοτάδι των τηλεοπτικών σκουπιδιών που παρακολουθούμε και στα οποία μας οδηγεί η κυρίαρχη ιδεολογία με όλα τα άλλα «πολιτιστικά» υποπροϊόντα που μας «σερβίρει».

Τα πρώτα εύσημα βεβαίως για την εκδήλωση που ανέφερα ανήκουν στην δασκάλα της τέχνης, Μαρία Βαμβακούση, που είχε την ευθύνη της οργάνωσης αλλά όχι μόνο. Εύσημα αξίζουν οι 120 εκκολαπτόμενοι ζωγράφοι και αγιογράφοι από την Κω που παρουσίασαν 190 έργα τους σε μια έκθεση που εκτιμώ ότι δεν αποτελεί απλώς μια αχτίδα φωτός όπως προείπα, αλλά έναν ήλιο στον οποίο όλοι οφείλουμε να δώσουμε ενέργεια και ζωή. Εκατόν είκοσι ζωγράφοι, θεωρώ ότι αποτελούν ρεκόρ αναλογικώς με τον πληθυσμό των 45.000 του νησιού , όταν προθυμοποιούνται να εκθέσουν όλοι μαζί το έργο τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Ψάχνοντας, ανακαλύπτουμε ότι τα πράγματα είναι ακόμη πιο αισιόδοξα. Μόνο η κα Βαμβακούση στη Κω σήμερα, έχει 200 μαθητές! Και πέρα από αυτούς, μαθητές έχει επίσης η καθηγήτρια της Τέχνης Μαρία Καρατοσίδη καθώς και η κα Εύα Σβύνου. Μαθητές  έχει και ο Κώστας  Ευλογημένος. Ιερέας ο δεύτερος και Ιέρειες οι πρώτες  της τέχνης της ζωγραφικής και της αγιογραφίας, έχουν καταφέρει την τελευταία δεκαετία να μυήσουν στον υπέροχο και μοναδικό κόσμο της ζωγραφικής και αγιογραφίας, υπολογίζω πάνω από χίλια άτομα στη Κω! Θα πρέπει βεβαίως να εξάρουμε την λειτουργία του Συλλόγου Θεόκριτος στον πρώην Δήμο Δικαίου, και την λειτουργία του Δήμου της Κω κατά την περίοδο της προηγούμενης Δημοτικής Αρχής του Γιώργου Κυρίτση .

Αυτό που δεν κατάφεραν οργανωμένες παρεμβάσεις του κράτους και άλλων Μ.Κ.Ο., μια χούφτα ανθρώπων με μεράκι και πάθος όπως η κα Βαμβακούση το έφεραν εις πέρας και το συνεχίζουν με μεγάλη μάλιστα επιτυχία. Τι κατάφεραν; Μικρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, μεγάλοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες που ξεπερνούν ακόμα και την ηλικία των εξήντα, βρήκαν διέξοδο σε μια ενασχόληση που μπορεί να εξευμενίσει την κακή πλευρά του εαυτού μας, που μπορεί να καλλιεργήσει τις ευαίσθητες χορδές μας και να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Πληροφορούμε για παράδειγμα ότι οι μαθητές της κας Βαμβακούση  έχουν στο ενεργητικό τους πολλές δωρεές σε φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Στη Ρόδο υπάρχει μια Δημοτική Πινακοθήκη της οποίας ο πλούτος ανέρχεται σε περίπου 3.000 πίνακες. Πίνακες κορυφαίων ζωγράφων της πατρίδας μας, όπως ο Εγγονόπουλος, ο Τσαρούχης κ.ά. Η Πινακοθήκη αυτή δυστυχώς αγνοείται από την πλειοψηφία -την συντριπτική μπορώ να πω των ανθρώπων της Ρόδου και είναι η δεύτερη σε αριθμό πινάκων πινακοθήκη μετά την Εθνική Πινακοθήκη της χώρας μας . Στην Κω, δεν υπάρχει καν ένας χώρος ικανός να αποτελέσει την Δημοτική Πινακοθήκη του νησιού. Γνωρίζω ότι η θέληση υπάρχει. Κι από τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο της Κω και από αυτόν της Ρόδου. Ας προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε το ενδιαφέρον για την Δημοτική Πινακοθήκη της Ρόδου και ας επιδιώξουμε να δανείζει αυτή ένα μικρό αριθμό από τα έργα της (εκατό θα ήταν αρκετά) σε μια πινακοθήκη δημοτική που θα δημιουργούσαμε στην Κω. Μια Πινακοθήκη που θα έδινε την ευκαιρία να προσθέσουμε ακόμα κάτι σημαντικό στα αξιοθέατά της Κω , θα έδινε την δυνατότητα στην Πινακοθήκη της Ρόδου να αναβαθμίσει την λειτουργία της, θα πρόσφερε έναν μόνιμο χώρο για να υπηρετείται η κάθε μορφή Τέχνης και πάνω απ’ όλα θα αποτελούσε τον ναό στον οποίο θα μυούντο όλα τα νέα παιδιά που θα είχαν ενδιαφέρον για κάτι πέρα από τις σύγχρονες τεχνολογικές  ενασχολήσεις, που το μόνο που κάνουν είναι να εγκλωβίζουν το μυαλό τους αντί να το απελευθερώνουν.

Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και στην Κάλυμνο. Ένα νησί που ενώ έχει να επιδείξει μεγάλους ζωγράφους όπως ο Οικονόμου, ο Αλαχούζος, ο Καραφυλάκης, ο Μαγκλής κ.α, στερείται δημοτικής πινακοθήκης.

Ξανά λοιπόν  συγχαρητήρια στην Μαρία Βαμβακούση, στον Παναγιώτη Θαλασσινό και πάνω απ’ όλα σε όλους τους νεαρούς, νεαρές και ωριμότερους σε ηλικία ζωγράφους της Κω που έδειξαν ότι μέσα στο πολιτισμικό σκοτάδι ανατέλλει ένας ήλιος που αξίζει να τον βοηθήσουμε να ανέβει ψηλότερα! Ας το προσέξουν οι νεοεκλεγέντες Δήμαρχοι στη Ρόδο, στην Κω και στην Κάλυμνο. Και είμαι σίγουρος ότι κάτι καλό θα βγεί.

vimatisko.gr

(ας θυμηθουμε ένα σημαντικο Ελληνα του 20ου αι.)        
20 XΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Ο Μάνος Χατζιδάκις γεννήθηκε το 1925 στην Ξάνθη και πέθανε 15-6-1994 στην Αθήνα.
A.    Η τελευταία φορά που ο Χατζιδάκις ανέβηκε στη σκηνή ήταν στις 22 Φεβρουαρίου 1993 για να διευθύνει την Ορχήστρα των Χρωμάτων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια συναυλία αφιερωμένη σε ένα… «ανεπίκαιρο» θέμα: Στον αγώνα ενάντια στον ναζισμό και τον φασισμό!
21 χρόνια πριν…
Μ. Χατζιδάκις: «Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και   αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση -εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική “παράδοση” η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.(…). Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή “λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων” σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες».
Μ. Χατζιδάκις: «Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός»
Μ. Χατζιδάκις: «Ο πατριωτισμός των φασιστών έχει τόση σχέση με την πατρίδα, όση σχέση μπορεί να έχουν με τον πατριωτισμό τα άλογα επειδή συμμετέχουν στις παρελάσεις»...
Μ. Χατζιδάκις: «Ταξίδεψα πολύ – γράφει - και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πως η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σοβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές».
Μ. Χατζιδάκις:  «Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος».
B.  Το 1948 και σε ηλικία 23 ετών, ο Μάνος Χατζιδάκις, σε διάλεξη που δίνει με αφορμή το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου του οποίου έχει γράψει τη μουσική, αποκαλύπτει την αξία και τον πλούτο που κρύβουν τα ρεμπέτικα και γενικότερα τα παλιά λαϊκά μας τραγούδια. Παράλληλα επισημαίνει ότι τα "Ελαφρά Τραγούδια" της εποχής εκείνης δεν έχουν ελληνικό χαρακτήρα και υπογραμμίζει την ανάγκη να στραφεί το ελληνικό κοινό στα παλιά λαϊκά τραγούδια, που τα θεωρεί γνήσια και αυθεντικά.
Δέκα χρόνια αργότερα και αφού ο Μάνος Χατζιδάκις είχε ήδη πυροδοτήσει το μηχανισμό μιας μουσικής επανάστασης στην Ελλάδα, η οποία θα εκτοξεύσει το ελληνικό τραγούδι σε μία από τις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως. Έτσι, οι Μάνος Χατζιδάκις και Μίκης Θεοδωράκης, σπάνε το τσόφλι θα λέγαμε και από μέσα ξεπηδάει αναγεννημένη η καθαρή ελληνική μουσική, βαπτισμένη από τη βυζαντινή, δημοτική και λαϊκή μας παράδοση.
Συνολικά, ως το θάνατό του το έτος 1994 είχαν κυκλοφορήσει περισσότεροι από 110 δίσκοι του στην ελληνική αγορά.
Το 1948 "Για μια μικρή λευκή αχιβάδα". "O Ματωμένος Γάμος" Το 1949-50 γράφει το χορόδραμα "Έξι λαϊκές ζωγραφιές", "To καταραμένο φίδι". Ακολουθεί "Ο κύκλος CNS" το (1954), Το 1957 "Παραμύθι χωρίς όνομα" καθώς και το έργο του Μπρεχτ "O κύκλος με την κιμωλία". Από το 1960 ως το 1970 γράφει διάφορα έργα για θέατρο ή κινηματογράφο όπως "Η κλέφτρα του Λονδίνου", "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε", "Βάκχες", "Καίσαρ και Κλεοπάτρα","Οδός ονείρων", "Αμέρικα – Αμέρικα", "Οι ήρωες", "Το παραμύθι του Μάρλετ". Επίσης γράφει και έργα με αυτόνομα τραγούδια όπως "Ο Καπετάν Μιχάλης", "Δεκαπέντε Εσπερινοί", "Το χαμόγελο της Τζοκόντας". Ακολουθούν "O μεγάλος ερωτικός", "Αθανασία", "Ρωμαϊκή αγορά", "Λαϊκή αγορά", "Για την Ελένη", "Αντικατοπτρισμοί" και άλλα. Δημιούργησε μία δισκογραφική εταιρία με την επωνυμία "Σείριος" προωθώντας νέους καλλιτέχνες, όπως επίσης και την "Ορχήστρα των Χρωμάτων" το 1989 με την οποία παρουσίασε πάρα πολλά έργα.
Διοργάνωσε παράλληλα μία σειρά από καλλιτεχνικές εκδηλώσεις όπως τον "Μουσικό Αύγουστο" το 1981 – '82 στο Ηράκλειο και τους "Αγώνες Τραγουδιού" στην Κέρκυρα το Σεπτέμβριο του 1981 και 1983.  Βιβλιογραφία: Κώστας Μυλωνάς (Ιστορία του Ελληνικού Τραγουδιού 2).

Για την αντιγραφή Νίκος Μυλωνάς

Οι Πανελλαδικές εξετάσεις που ξεκινούν από αύριο, σηματοδοτούν για τους υποψήφιους φοιτητές, την αφετηρία μιας νέας πορείας. Η επιτυχία θεωρείται αποτέλεσμα επίπονης, προσωπικής προσπάθειας των μαθητών, με στόχο το καλύτερο μέλλον. H γνώση αποτελεί ισχυρό εφόδιο, προκειμένου οι αυριανοί επιστήμονες, να ζήσουν στην Ελλάδα που ονειρεύονται. Εύχομαι στους υποψήφιους, καλή επιτυχία στην κορυφαία δοκιμασία πριν την Ανώτερη και Ανώτατη εκπαίδευση, στους καθηγητές και τους γονείς κουράγιο, ώστε να σταθούν τις μέρες που ακολουθούν αρωγοί στον αγώνα των παιδιών τους.