Το μεγαλείο της ψυχής και της αξιοσύνης ενός ανθρώπου, που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια.

Απόψε, στις 21:45, η Βίκυ Χατζηβασιλείου μας προσκαλεί να ανοίξουμε μαζί δύο πακέτα που θα προκαλέσουν αίσθηση και θα συγκινήσουν με τη δύναμη των πρωταγωνιστών τους.

Παραλήπτες του πρώτου πακέτου είναι τα πρώτα και μοναδικά πεντάδυμα που γεννήθηκαν και επέζησαν στην Ελλάδα. Η γέννησή τους πριν από 31 χρόνια είχε προκαλέσει μεγάλη αίσθηση κι η ιστορία ζωής τους έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι πέντε παραλήπτες δεν μπορούν να φανταστούν από πού προέρχεται το πακέτο τους κι είναι αναστατωμένοι, από τη στιγμή που ο ταχυδρόμος της εκπομπής τους χτύπησε την πόρτα. Άραγε ποιος κρύβεται από την άλλη πλευρά του τοίχου; Μια εξέλιξη που θα ξαφνιάσει…

Το δεύτερο πακέτο θα αναδείξει το μεγαλείο της ψυχής και της αξιοσύνης ενός ανθρώπου, που δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Πρόκειται για μια εργαζόμενη γυναίκα και μητέρα τριών παιδιών που τα τελευταία 18 χρόνια της ζωής της έχει αφοσιωθεί στην ανατροφή και τη φροντίδα του Αλέξανδρου. Ενός παιδιού με σοβαρά προβλήματα υγείας, που μόλις 3 μηνών βρέφος, βρέθηκε εγκαταλελειμμένο στην είσοδο μιας πολυκατοικίας στους Αγίους Αναργύρους. Όταν τον Μάρτιο του 1997, η 46χρονη τότε Μαίρη ξέθαψε από το καλάθι των απορριμμάτων της εταιρείας που εργαζόταν ως καθαρίστρια, μια εφημερίδα, δεν φαντάστηκε πως ένα δημοσίευμα θα άλλαζε την κοσμοθεωρία της και θα την έκανε να αναθεωρήσει ό,τι θεωρούσε δεδομένο μέχρι τότε.

«Ένα χαμόγελο για τον Αλέξανδρο. Παραμένει στα αζήτητα εξαιτίας της αναπηρίας του». Με το απόκομμα της εφημερίδας στο χέρι, η Μαίρη έτρεξε στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία» και αντίκρισε ένα μωρό καθηλωμένο σε ένα δωμάτιο, χωρίς το χάδι, τη φροντίδα και την υποστήριξη των δικών του ανθρώπων. Το βλέμμα του καρφώθηκε στην ψυχή της, ενώ τα χεράκια του που ανυψώθηκαν μόλις την είδε, έκαναν την αποστολέα να θέλει να γίνει τα «φτερά» του. Από τότε, η Μαίρη και ο Αλέξανδρος έγιναν αχώριστοι. Μέσω του «Πάμε Πακέτο» η Μαίρη αναζητά τις ρίζες αυτού του παιδιού. Αναζητά τη βιολογική μητέρα του Αλέξανδρου. Θα τα καταφέρει άραγε η εκπομπή και σε αυτή την αναζήτηση;

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Cambridge και του Stanford μέσω έρευνας και εξειδικευμένου ερωτηματολογίου διαπίστωσαν, πως ίσως τελικά το facebook να μπορεί να ψυχολογήσει το άτομο καλύτερα απ’ ότι κάνουν οι στενοί του φίλοι, η οικογένειά του ή ακόμα και το ίδιο το άτομο.

Το αξιοσημείωτο, αρχικά, είναι ότι, ενώ ο άνθρωπος είναι έτσι σχεδιασμένος ώστε να έχει σωστή κρίση και να μπορεί να κάνει έξυπνη παρατήρηση των ανθρώπων γύρω του, με στόχο την επίτευξη καλύτερων σχέσεων, σε αυτό το κομμάτι έρχεται να κερδίσει το παιχνίδι ένα κοινωνικό δίκτυο ή πιο απλά οι υπολογιστές.
Αυτό πιθανότατα συμβαίνει, επειδή ένας υπολογιστής στερείται το φίλτρο της προκατάληψης και της μεροληψίας και έχει την ικανότητα και την απόσταση να κρίνει στεγνά και χωρίς παρεμβολές τη συμπεριφορά ενός ατόμου μας αναφέρει το clickatlife.gr.

Τα «likes» δεν είναι τυχαία κουμπιά

Για τη διεξαγωγή της έρευνας, οι μελετητές διέδωσαν μέσω facebook ένα ερωτηματολόγιο, τα πορίσματα του οποίου είχαν στόχο να εντοπίσουν τα επίπεδα ειλικρίνειας, ευσυνειδησίας, εξωστρέφειας, ευχαρίστησης και νευρικότητας σε κάθε άτομο που συμπλήρωνε το ερωτηματολόγιο.
Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε ένας αλγόριθμος που περιλάμβανε τα αποτελέσματα κάθε ατόμου, βάση των 5 προαναφερθέντων στοιχείων, αλλά και τα likes του κάθε ατόμου σε αναρτήσεις στο κοινωνικό δίκτυο σε τομείς που είχε δώσει πρόσβαση το ίδιο το άτομο.

Για την καλύτερη δε, σύνδεση των likes με τα πέντε χαρακτηριστικά προσωπικότητας, οι ερευνητές χρησιμοποιήσαν likes σε κοινές αναρτήσεις μεταξύ του δείγματος, ώστε να μπορούν να τα σχετιστούν με τα πορίσματα του ερωτηματολογίου. Όσο περισσότερα τα likes, τόσο πιο ακριβής ο αλγόριθμος και τα συμπεράσματά του.

Πιο συγκεκριμένα, η έρευνα καταλήγει ότι με μόνο 10 likes, ο υπολογιστής ξεπερνάει σε ακρίβεια την κρίση ενός συναδέλφου του ατόμου, με 150 likes την άποψη της οικογένειας του ατόμου και με 300 likes, ξέρει καλύτερα το άτομο, ακόμα και από το σύντροφό του.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι, το facebook μοιάζει να γνωρίζει τα άτομα και τις προτιμήσεις τους καλύτερα και από τα ίδια τα άτομα.
Εν ολίγοις, το δείγμα κλήθηκε να απαντήσει ερωτήσεις για την ποσότητα αλκοόλ που καταναλώνει μέσα στην εβδομάδα
και την ικανοποίηση που νιώθει από τη δουλειά του.

Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα (από τις προσωπικές απαντήσεις του κάθε ατόμου και την εικόνα του υπολογιστή) αποδείχθηκε ότι το facebook ερμηνεύει καλύτερα τις συμπεριφορές του ατόμου, καθώς στερείται ενός βασικού παράγοντα αλλοίωσης, που είναι η τάση να ωραιοποιεί το άτομο την εικόνα του, δίνοντας, άθελά του, λάθος στοιχεία και αντιλαμβανόμενο διαφορετικά τις συνήθειές του.

Οι υπολογιστές και οι αλγόριθμοι δεν έχουν συναισθήματα

Εν κατακλείδι, αν και τα αποτελέσματα εξέπληξαν και τους ίδιους τους ερευνητές η αλήθεια είναι ότι υπάρχει εξήγηση πίσω από αυτή την ακρίβειά τους. Κατ’ αρχάς, ένας υπολογιστής δεν ξεχνάει ποτέ και τίποτα, εν αντιθέσει με τον άνθρωπο που κρίνει τις καταστάσεις και τους ανθρώπους βάση κυρίως των πρόσφατων εμπειριών του. Ο υπολογιστής δίνει το ίδιο βάρος σε όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που έχει, δεν έχει προσωπική ιστορία που να επηρεάζει την κρίση του, δεν κρίνει θετικά ή αρνητικά μια κίνηση και δεν συμπαθεί ή αντιπαθεί κανένα. Έχοντας γλιτώσει λοιπόν, από την υποκειμενικότητα της κρίσης μπορεί και βγάζει αντικειμενικά και λεπτομερειακά πορίσματα.

Ωστόσο, ένας υπολογιστής, όσο ακριβής και σχολαστικός και να είναι δε μπορεί να τα κάνει όλα. Δε μπορεί να «διαβάσει» τις γκριμάτσες ενός ατόμου, ούτε και να αισθανθεί αυτά που μπορεί να νιώσει κάποιος όταν βρίσκεται στον ίδιο χώρο με ένα άτομο.
Επιπλέον, μια τέτοια έρευνα μπορεί να έχει δείγμα, μόνο, νεαρής ηλικίας (και όχι μεγαλύτερης), το οποίο κάνει εκτενή χρήση των κοινωνικών δικτύων.
Τέλος, η αλήθεια παραμένει και όσο ελλιπής και να είναι η κρίση ενός υπολογιστή, με τη βοήθεια ενός απλού αλγορίθμου μπορεί να βγάλει σωστά συμπεράσματα για το χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ατόμου, καθώς είναι απαλλαγμένος από ιδέες και κουλτούρες απέναντι στο φύλο, την καταγωγή ή τη φυλή που ανήκει το άτομο, κρίνοντας το άτομο ως τέτοιο και μόνο.