Τα τελευταία χρόνια χάσαμε αρκετούς φίλους και συγγενείς , συνανθρώπους που συναντιόμασταν , επικοινωνούσαμε και σίγουρα δεν μετρούσαμε την ανθρώπινη συνύπαρξη , ούτε με το πόσες καταθέσεις έχει ο καθένας , ούτε με το πόσα τετραγωνικά είναι το σπιτι μας , ούτε με το πόσο φουσκωμένο πορτοφόλι έχει ο καθένας μας.

Σίγουρα ,από ψηλά που μας βλέπουν θα ήθελαν πολλά να μας πουν σήμερα για την δήθεν ανθρώπινη συνύπαρξη ….

Φίλος μου καλός ,τους τελευταίους μήνες , σχεδόν σε κάθε κυριακάτικο πρωινό αντάμωμα μας , νιώθω να είναι βαθιά πληγωμένος.

Πριν ακόμα παραγγείλουμε τον καφέ , τον ρωτάω : Τι έχεις φίλε μου , τι σε στεναχώρησε ; Πριν λίγο και χωρίς αιτία με στεναχώρησε ένας «φίλος» με λέξεις που ένιωσα βαθιά πληγωμένος και προσπαθώ να δώσω κάποιες απαντήσεις μέσα μου στα πολλά γιατί…,

Τι ακριβώς ήταν αυτό που σε στεναχώρησε, τον ρωτάω ξανά .

Να , μου έλεγε ξανά και ξανά για το ποιος είναι , το πόσο δύναμη οικονομικής εξουσίας έχει και μου μιλούσε για το φορτωμένο πορτοφόλι του και πως έτσι μπορεί να νιώθει πάντα και παντού δυνατός και η φιλία και αγάπη δεν έχουν και τόση σημασία για τον ίδιο.

Εσύ ,του απάντησες , τον ρώτησα. Όχι, δεν απάντησα, αλλά πληγώθηκα. Τελικά πονάνε οι λέξεις όταν εκφράζεσαι και…. δεν σέβεσαι ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό , δεν αντιλαμβάνεσαι όμως και το νόημα τους και ναι, είναι κίνδυνος να ζούμε με καταστροφικές και θλιβερές λέξεις.

Φίλε μου καλέ, η κατανόηση του βάθους των λέξεων πρέπει ν' αφήνει ένα σημάδι , ένα συναίσθημα, ένα σπόρο, διότι στο κάτω- κάτω η δικαιοσύνη βρίσκεται εκεί, μέσα μας... Πληγώθηκες φίλε μου καλέ, αυτό όμως σημαίνει ότι εσύ εκείνη την στιγμή ένιωσες με συναίσθημα και είναι πολύ όμορφο, ο φίλος σου όμως που σε πλήγωσε , δεν σκέφτηκε καν , απλά εκτέλεσε τον ίδιο τον εαυτό του και είναι κρίμα....

Συνέχισε φίλε μου στον κόσμο των όμορφων συναισθημάτων και μην πληγώνεσαι από ανθρώπους που δεν νιώθουν και δεν γνώρισαν ποτέ το νόημα της ανθρώπινης συνύπαρξης…απλά νομίζουν πως ζουν με το φορτωμένο πορτοφόλι….οι φουκαράδες .

Περνάνε οι μέρες , περνάνε τα χρόνια , περνάνε και οι πολύτιμες στιγμές μας και δεν νιώθουμε ούτε μια στιγμή πως , όλα αυτά που ζούμε , είναι ένα μικρό ταξίδι , κάπου συναντηθήκαμε , κάτι είπαμε και κάτι είδαμε .

Και σίγουρα δεν θα μείνουμε για πάντα εδώ , τι δεν καταλαβαίνουμε ;

Τι κρίμα να μην έχουν πάρει το μάθημα τους ;